تاریخچه وکالت

تاریخچه وکالت دفاع در افغانستان:
تاریخ نشان می دهد که سنگ پایه های وجود وکیل مدافع در دولت شاهی محمد ظاهر شاه گذشته شد. در سال ۱۳۳۶ برای اولین بار موضوع وکالت طرح ریزی وتعلیمات نامه آن در ۲۱ ثور سال فوق الذکر تصویب گردید. در این تعلیمات نامه وکیل مدافع چنین تعریف شده بود: «وکالت یک انتقال صلاحیت مشروع است که شخص به دیگری در کدام کار صلاحیت خود را تعویض می نماید و او را قایم مقام خود می گرداند.»
در این تعلیمات نامه وکالت را در چیز های که تصرف آن شرعاً برای خود موکل جایز باشد، جواز داده است اما وکالت را در مسایلی چون استقراض(قرض دادن) ، حلف(قسم خوردن)، باطل ونا جایز دانسته بر عکس در استحلاف(قسم دادن) جایز خوانده شده است.
در ماده ۲۴ تعلیمات نامه از صفات یک وکیل تذکر بعمل آمده به اساس این ماده وکیل باید دارای دپلوم شرعیات یا حقوق یا معادل آن، دارای معلومات در اصول ولوایح رسمی، امانت دار و دارایی اخلاق حمیده باشد، مرتکب جرمی سنگین نشده باشد، شهرت بد نداشته باشد، حداقل سن آن از سی سال کم نباشد.در بیشتر حصص این تعلیمات نامه حقوق و وجایب وکیل تسجیل یافته است.
به تعقیب تعلیمات نامه فوق الذکر در سال ۱۳۴۳ ه.ش قانون تنظیم امور وکلای مدافع در هفت فصل و ۵۰ ماده وضع گردید. در قانون مذکور نیز از حقوق وجایب وکلای مدافع، شرایط اشتغال به وکالت دفاع وحق دفاع از متهم در سایر محاکم تذکر بعمل آمده است . چنانچه ماده اول این قانون ذیلاً صراحت دارد:«مدافع صلاحیت دارد که مطابق به احکام این قانون وسایر قوانین در تمام انواع محاکم از موکل خود دفاع کند» این قانون در زمان امارت اسلامی طالبان با تغییرات جزئی ، بطور مثال استعمال کلمه امارت به جای دولت نیز تطبیق گردید.
بعد از سال ۲۰۰۱ شاهد اصلاح و وضع چندین قوانین در عرصه مختلف هستیم یکی از این قوانین قانون وکلای مدافع میباشد که در سال ۱۳۸۶ در ۵ فصل و ۴۴ ماده وضع گردید و بعدا در سال ۱۳۸۷ انجمن مستقل وکلای مدافع افغانستان منحیث یک نهاد کاملاً مستقل تاسیس گردید. قانون فوق الذکر شرایط اشتغال به وکالت دفاع، موانع اشتغال به وکالت دفاع جواز وکالت دفاع ، حقوق و وجایب وکلای مدافع، احکام تادیبی وسایر موضوعات مهم مرتبط با شغل وکالت را پیشبینی نموده است.